Bartnictwo

Bartnictwo (ukr. bortnytstwo, ang. tree beekeeping) to dawne rzemiosło leśne: pszczoły żyją w ulach drzewnych i kłodowych w rejonach leśnych, a bartnik opiekuje się dzikimi pszczołami gnieżdżącymi się w drzewach. W 2020 roku UNESCO wpisało kulturę bartnictwa Polski i Białorusi na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.

Według UNESCO bartnicy chcą odtworzyć w ulach drzewnych pierwotne warunki życia pszczół i nie zakłócać ich naturalnego cyklu. Celem nie jest zwiększenie ilości miodu, czym różnią się od zwykłych pszczelarzy; uczą się od rojów i od środowiska naturalnego.

Na Ukrainie, według Encyklopedii współczesnej Ukrainy, bartnictwo utrwaliło się w X–XII wieku i trwało do końca XVIII wieku, gdy masowo wycinano lasy; rozwój gorzelnictwa i przemysłu cukrowniczego ostatecznie je zlikwidował. W nielicznych leśnych okolicach Wołynia i Polesia przetrwało do XX wieku. Chroniły je prawo zwyczajowe i Statut Litewski.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Bartnictwo to etap, z którego wyrosło pszczelarstwo kłodowe i ramkowe, a zarazem żywa tradycja chroniona dziś jako dziedzictwo kulturowe. Pokazuje, że pszczelarstwo nie zawsze dąży do największej ilości miodu.