Jeżyna (ostrężyna)

Jeżyna (Rubus fruticosus agg.) nie jest pojedynczym gatunkiem, lecz szerokim europejskim kompleksem wielu blisko spokrewnionych mikrogatunków z rodziny różowatych. Pochodzi z zachodniej i północnej Europy i łatwo dziczeje; wybrane klony uprawia się jako owoce jagodowe w innych krajach strefy umiarkowanej. Globalna baza EPPO podaje ją jako Rubus fruticosus L. z nazwami zwyczajowymi blackberry, bramble i European blackberry.

Dla pszczół jej kwiaty są źródłem nektaru. Według Międzynarodowej Komisji Miodu miód jeżynowy ma największe znaczenie w Finlandii, Norwegii i Szwecji, potem w Hiszpanii i Portugalii, a mniejszą rolę odgrywa od Albanii i Włoch po Wyspy Brytyjskie i Francję.

Nazywają ją dwa chronione miody. Miel de Cévennes ma typ jeżynowy, blady do jasnobursztynowego, często skrystalizowany, o owocowym zapachu duszonych owoców i wyraźnej, długo utrzymującej się kwasowości; jeżyna pojawia się tam w piętrze kasztanowca od około 400 m. W Belgii Miel wallon ma miód jeżynowy, w którym pyłek jeżyny musi przekraczać 45 % ziaren pyłku. Ma barwę od jasnej do ciemnej słomkowej, słaby do średniego aromat owoców z lekką nutą drzewną, smak karmelu i czerwonych owoców oraz przewodnictwo elektryczne 0,20–0,50 mS/cm. Stosunek fruktozy do glukozy 1,05–1,40 sprawia, że krystalizuje powoli, dlatego walońscy pszczelarze kontrolują krystalizację.

Dlaczego to ważne: zarośla jeżyny, które ogrodnicy uważają za utrapienie, mogą być dla ula źródłem na tyle silnym, by nosić własną nazwę na słoiku.