Miód jeżynowy

Miód jeżynowy to miód odmianowy z nektaru dzikiej jeżyny (rodzaj Rubus, m.in. Rubus ulmifolius). Jeżyny rosną w podszycie lasów liściastych i na terenach otwartych w całej Europie Zachodniej.

Trzy chronione nazwy wyróżniają go jako osobny rodzaj. Miel de Galicia wymaga co najmniej 45 % pyłku Rubus i opisuje miód jeżynowy jako jasno- do ciemnobursztynowego, o zapachu kwiatowym lub owocowym, głównie słodki, czasem z ostrością, słonawą nutą lub goryczką. Miel des Cévennes opisuje miód jasny do jasnobursztynowego, często skrystalizowany, o zapachu duszonych owoców i wyraźnej, długiej kwaskowości. W Miel wallon miód jeżynowy ma ponad 45 % pyłku jeżyny, barwę od bladosłomkowej do ciemnosłomkowej, lekkie nuty owocowe i drzewne, ciepłe smaki karmelu i czerwonych owoców oraz przewodność 0,20–0,50 mS/cm.

Nektar jeżyny daje miód o wysokim stosunku fruktozy do glukozy, dlatego krystalizuje wolno i tworzy grube kryształy. Walońscy pszczelarze przerabiają go więc na miód kremowany metodą kontrolowanej krystalizacji.

Dlaczego to ważne dla ciebie: grube kryształy w miodzie jeżynowym to normalne zachowanie tego nektaru, a kremowy słoik z Walonii był mieszany, by konsystencja pozostała drobna.