Sparceta siewna

Esparceta siewna (Onobrychis viciifolia) to głęboko ukorzeniona, wieloletnia roślina motylkowata uprawiana na siano i pastwisko. Jej efektowne różowe, białe lub purpurowe kwiaty tworzą gęste grona po 20–50 kwiatów. Liście są nieparzystopierzaste, z 11–21 listkami, a jednostką siewną jest strąk jednonasienny. Roślina osiąga zwykle 8–36 cali (około 20–90 cm), więcej niż lucerna.

Roślina pochodzi z Turcji, Iranu i Europy, po raz pierwszy uprawiano ją w północnej Francji i Wielkiej Brytanii, a dziś rośnie w ciepłej strefie umiarkowanej Europy aż po Szwecję. Do Ameryki Północnej trafiła około 1900 roku. Duży, głęboki korzeń palowy czyni ją dość odporną na suszę; wiosną dojrzewa wcześniej niż lucerna i latem pozostaje zielona. W przeciwieństwie do lucerny nie powoduje wzdięć u bydła.

Dla pszczoł to jedna z najbogatszych roślin pastewnych. Poradniki roślin Departamentu Rolnictwa USA opisują obfity nektar i dużo pyłku, bardzo atrakcyjne dla pszczoły miodnej od maja do lipca, i podają, że miód esparcetowy jest najwyższej jakości. W Europie przoduje w nim Hiszpania.

Esparceta wymaga głębokiej, wapiennej gleby o głębokości co najmniej 18 cali (około 45 cm), o pH 6,6–8,0, i około 14 cali (około 360 mm) opadów rocznie lub więcej; na mokrej glebie zawodzi i słabo znosi zasolenie. Rolnicy zwykle kośzą ją raz w sezonie, w połowie lub pełni kwitnienia.

Dlaczego to ważne: po skoszeniu uprawy pożytek kończy się nagle, więc pszczelarz w pobliżu pól esparcety wiele zyskuje, znając termin koszenia.