Kremowanie miodu

Kremowanie kieruje naturalną krystalizacją miodu tak, by powstał miód kremowany: do płynnego miodu wprowadza się trochę miodu o bardzo drobnych kryształach, a nowe kryształy rosną małe i równe zamiast grubych. Dodaje się wyłącznie miód, a prawo UE nie uznaje wyniku za osobny rodzaj.

Wszystko zaczyna się od zaszczepki, która sama musi mieć bardzo drobne kryształy. Jeśli jej brak, FAO radzi zmielić skrystalizowany miód w maszynce do mięsa lub moździerzu. Potem partię powiększa się krokami: 1 kg zaszczepki na 9 kg płynnego miodu, a część każdej partii zostaje jako zaszczepka dla następnej.

Do mieszania płynny miód ogrzewa się najwyżej do 24–28 °C: tyle, by łatwo go mieszać, za mało, by rozpuścić zaszczepkę. Nie wolno wbijać powietrza; przed rozlewem miód odstaje kilka godzin, aby pęcherzyki wypłynęły.

Napełnione słoiki trafiają następnie do pomieszczenia o temperaturze około 14 °C i zależnie od wilgotności tężeją po 10–14 dniach. Dla miękkiego kremu FAO podaje dwa warianty: stężały miód ogrzewa się w pomieszczeniu o 28–30 °C i miesza, a sam miód pozostaje poniżej 28 °C; albo zaszczepiony miód miesza się powoli w około 20 °C i tężeje w dwa–trzy dni.

Codex wyklucza chemiczne i biochemiczne sposoby wpływania na krystalizację, a specyfikacja miodu wrzosowego z Borów Dolnośląskich wyklucza kremowanie.

Dlaczego to ważne dla ciebie: trzymany miesiącami powyżej 20 °C miód kremowany może się rozwarstwić, z kryształami na dnie i płynną warstwą na górze. To skutek przechowywania, a nie fałszerstwo. Przy miodzie z chronioną nazwą najpierw sprawdź specyfikację.