Krystalizacja miodu

Krystalizacja miodu to naturalny proces, w którym miód z płynnego staje się gęstszy lub stały, bo tworzą się w nim kryształy glukozy jednowodnej. Miód jest przesyconym roztworem cukrów, dlatego w klimacie umiarkowanym większość miodów krystalizuje w zwykłych temperaturach przechowywania.

Szybkość zależy od składu: im mniej wody i więcej glukozy, tym szybciej. Powyżej 25 °C i poniżej 5 °C krystalizacja prawie nie zachodzi, najkorzystniejsza jest temperatura około 14 °C. Ziarna pyłku i powolne mieszanie przyspieszają proces, a powolna krystalizacja daje większe, nieregularne kryształy. Skrystalizowany miód jaśnieje, bo kryształy glukozy są białe.

Odmiany różnią się. Miód akacjowy pozostaje płynny; lipowy szybko tworzy grube kryształy; kasztanowy długo jest płynny, a potem tworzy grube kryształy; z cząbru krystalizuje szybko w drobne, miękkie kryształy (specyfikacja Kraški med). Podczas krystalizacji uwalnia się woda, więc częściowo skrystalizowany miód może fermentować; dlatego kontrolowaną, pełną krystalizację często wywołuje się celowo.

Specyfikacja Kraški med dopuszcza upłynnianie skrystalizowanego miodu przez ogrzanie do najwyżej 40 °C w miejscu kontaktu; upłynnianie w mikrofalówce jest niedozwolone.

Dlaczego to ważne dla ciebie: wiele osób sądzi, że skrystalizowany miód jest zepsuty lub zafałszowany cukrem, ale to nieporozumienie. Kryształy świadczą o zwykłym składzie miodu, a nie o wadzie.