Miód łąkowy

Miód łąkowy pochodzi z wielu kwiatów naraz: pszczoły oblatują rośliny łąk i pastwisk, a żaden gatunek nie gra pierwszych skrzypiec. Roślinność zmienia się z miejsca na miejsce i z sezonu na sezon, dlatego barwa, aromat i smak różnią się między stanowiskami i latami. Unijna dyrektywa o miodzie nie podaje dla niego osobnej definicji: miód łąkowy to nazwa handlowa.

Badacze mówią o miodzie z dzikich kwiatów, gdy wkład daje bardzo wiele gatunków i żaden nie przeważa. Nazwę rośliny można umieścić na słoiku tylko wtedy, gdy ta roślina dała cały miód lub jego większość, a miód ma jej typowy smak, chemię i obraz pyłkowy. Miód łąkowy tego testu nie przechodzi, dlatego nazywa się go od krajobrazu, a nie od kwiatu.

Co może zawierać taka mieszanka? Chroniony Miel — Marque nationale du Grand-Duché de Luxembourg wymienia swoje źródła: mniszek, wiązówka, nostrzyk, koniczyna biała, komonica i kwiat drzew owocowych, a konsystencja jest twarda. Wokół Belluno we włoskich Dolomitach, w prowincji z ponad 2 200 gatunkami roślin, chroniony Miele delle Dolomiti Bellunesi obejmuje rodzaj z dzikich kwiatów.

Badania alpejskiego miodu z dzikich kwiatów zauważają, że tam, gdzie las wkracza na łąki i pastwiska, pszczoły tracą część pożytku.

Dlaczego to ważne dla ciebie: dwa słoiki miodu łąkowego, nawet od tego samego pszczelarza, mogą smakować inaczej i to normalne. Nazwa wskazuje krajobraz, a nie roślinę, więc przydatne wskazówki na etykiecie to kraj i region zbioru; nie oczekuj smaku miodu akacjowego ani innego miodu jednokwiatowego.