Makaron suchy czy świeży: czym się różnią
We Włoszech makaron suchy i świeży podlegają różnym zasadom, określonym w dekrecie prezydenta republiki nr 187 z 2001 r. Kluczowa różnica to wilgotność: od niej zależą przechowywanie, surowiec i kaloryczność.
| Suchy makaron z pszenicy durum | Świeży makaron | |
|---|---|---|
| Wilgotność | Najwyżej 12,5% | Co najmniej 24% (pakowany); stabilizowany co najmniej 20% |
| Aktywność wody (aw) | — | 0,92–0,97 (pakowany); stabilizowany najwyżej 0,92 |
| Surowiec | Tylko semolina z pszenicy durum i woda | Dozwolona także mąka z pszenicy zwyczajnej |
| Przechowywanie | W temperaturze pokojowej | Najwyżej +4 °C (tolerancja 2 °C); stabilizowany w temperaturze pokojowej |
| Obróbka termiczna | Niewymagana | Pakowany: co najmniej równoważna pasteryzacji |
| Maksymalna kwasowość | 4 stopnie | 7 stopni |
| Na 100 g (USDA) | 371 kcal, białko 13,0 g, woda 9,9 g | 288 kcal, białko 11,3 g, woda 31,0 g |
Co wybrać
Makaron suchy trzyma się w szafce i zachowuje jędrność al dente – to wybór do spaghetti, penne i większości codziennych dań. Świeży jest delikatniejszy, ma więcej wody i mniej kalorii w 100 g, ale wymaga lodówki; sprawdza się w makaronach nadziewanych i sosach masłowych, śmietanowych lub mięsnych.
