Analiza pyłkowa miodu (melisopalinologia)

Analiza pyłkowa miodu, czyli melisopalinologia, bada pod mikroskopem ziarna pyłku i elementy spadzi (rurki woskowe, glony, zarodniki grzybów), które miód zawsze zawiera. Tworzą one swoisty odcisk palca miejsca, po którym sprawdza się botaniczne i geograficzne pochodzenie miodu.

Metodę Międzynarodowej Komisji Botaniki Pszczelej z 1978 r. ujednolicono w 2004 r.: 10 g miodu rozpuszcza się i wiruje, osad nanosi na szkiełko i pod mikroskopem przy powiększeniu 400–1000 razy zlicza co najmniej 300 ziaren pyłku. Miód uznaje się za jednokwiatowy, jeśli pyłek jednego taksonu przekracza 45 %, a za głównie spadziowy, jeśli stosunek elementów spadzi do ziaren pyłku jest większy niż 3. Pyłek różnych roślin jest jednak reprezentowany nierównomiernie: w miodzie kasztanowym pyłku kasztanowca bywa zwykle ponad 86 %, w miodzie z lawendy szerokolistnej tylko 15–42 %, więc wniosek wyciąga się razem ze smakiem i danymi fizykochemicznymi.

Dlaczego to ważne dla ciebie: pyłek jest naturalnym składnikiem miodu, a nie dodatkiem, i pozwala sprawdzić, czy „akacjowy” lub „z Prowansji” na etykiecie jest prawdą. Bez pyłku nie da się ustalić pochodzenia, więc miód sprzedawany jako miód nie powinien go tracić, chyba że jest to nieuniknione przy usuwaniu zanieczyszczeń.