Miód: etykieta, prawo i jakość

Słowo „miód” na etykiecie może oznaczać tylko produkt spełniający definicję dyrektywy UE 2001/110/WE. Do miodu nie wolno niczego dodawać: ani składników, ani dodatków. Pyłek jest naturalnym składnikiem Miodu, a nie dodatkiem.

Kraj zbioru jest obowiązkowy. Od 14 czerwca 2026 r. w mieszance z kilku krajów wszystkie muszą stać w głównym polu widzenia w kolejności malejącego udziału wagowego, każdy z procentem (tolerancja 5 %). Państwa członkowskie mogą dopuścić tylko cztery największe udziały, jeśli krajów jest więcej niż cztery, a te cztery przekraczają 50 %; na opakowaniach poniżej 30 g wolno używać dwuliterowych kodów ISO. Dawny zapis „mieszanka miodów z UE i spoza UE” znika.

„Miód plastrowy”, „z kawałkami plastra” i „piekarniczy” nie mogą być zastąpione samym „miód”. Dla nazwy rośliny obowiązują warunki miodu jednokwiatowego. Region można wskazać tylko wtedy, gdy miód pochodzi w całości z niego.

Jakość sprawdza się według kryteriów: wilgotność do 20 %, co najmniej 60 g cukrów na 100 g, sacharoza do 5 g, kwasowość wolna do 50 mval/kg, diastaza co najmniej 8 w skali Schadego, HMF do 40 mg/kg. W walce z fałszowaniem Komisja ma przyjąć metody analityczne do 14 czerwca 2028 r. W skoordynowanej akcji „From the Hives” (2021) 46 % z 320 próbek miodu z importu budziło podejrzenie niezgodności z dyrektywą, wobec 14 % w latach 2015–2017; dotyczy to importu, nie całego miodu UE.

Dlaczego to ważne dla ciebie: etykieta to jedyne miejsce, gdzie zobaczysz kraje pochodzenia. W mieszance szukaj procentów, a nie ogólnych słów.