Norma Codex dla miodu (CXS 12-1981)

Norma Codex dla miodu (CODEX STAN 12-1981, obecnie CXS 12-1981) to międzynarodowa norma Komisji Codex Alimentarius FAO/WHO. Część pierwsza obejmuje miód wytwarzany przez pszczoły i przeznaczony do bezpośredniego spożycia, część druga miód do celów przemysłowych i miód w dużych opakowaniach.

Według tekstu zmienionego w 2001 r. do miodu niczego się nie dodaje, pyłku się nie usuwa (poza przypadkami nieuniknionymi przy usuwaniu zanieczyszczeń), miodu nie ogrzewa się tak, by zmienił się jego skład, i nie stosuje chemicznych sposobów wpływania na krystalizację. Woda: najwyżej 20 % (wrzosowy 23 %); fruktoza z glukozą: co najmniej 60 g/100 g (spadziowy 45); sacharoza: najwyżej 5 g, a dla robinii, lucerny, cytrusów i kilku innych 10 g, dla lawendy i ogórecznika 15 g. W załączniku: kwasowość wolna do 50 meq/kg, diastaza co najmniej 8 w skali Schadego (3 dla miodów ubogich w enzymy), HMF najwyżej 40 mg/kg (80 dla tropikalnych).

Dlaczego to ważne dla ciebie: te same limity wody, cukrów, diastazy i HMF obowiązują w dyrektywie UE, więc można je porównywać. Codex kieruje się tą samą logiką: miód jest miodem tylko wtedy, gdy nic do niego nie dodano, nie przegrzano go i nie ukryto jego pochodzenia przez usunięcie pyłku.