🥃 Bas Armagnac

Bas Armagnac („Dolny Armaniak”) to dodatkowa nazwa geograficzna do kontrolowanej nazwy „Armagnac” dla brandy z zachodniej części Gaskonii. Winogrona do niego zbiera się w 90 gminach departamentów Gers i Landes, a winifikację, destylację, dojrzewanie i doprowadzenie do mocy handlowej prowadzi się w granicach strefy armaniaku.

Specyfikacja AOC „Armagnac” z 2025 roku wyjaśnia: trzy nazwy — Bas Armagnac, Armagnac Ténarèze i Haut Armagnac — biegną z zachodu na wschód i odpowiadają różnym warunkom naturalnym. Na zachodzie opady są obfite i równomierne, bez prawdziwie suchego lata. Przeważają tu morskie „rude piaski” (Sables fauves), częściowo pokryte lessowymi glinami, o kwaśnych gruntach piaszczysto-gliniastych, które miejscowi nazywają „bulbènes”. Do piasków i bulbènes dobrze przystosowana jest odmiana baco blanc, wyhodowana w 1898 roku.

Zasady dla wszystkich trzech nazw są wspólne. Wino robi się z dziesięciu odmian białych i różowych, wśród nich ugni blanc, baco blanc, folle blanche i colombard. Siarkowanie winogron, moszczu i wina jest zabronione, a wino trzeba destylować do 31 marca następnego roku. Destyluje się głównie w ciągłym miedzianym „armaniakowym” alembiku na otwartym ogniu, rzadziej dwukrotnie w alembiku à repasse. Potem spirytus dojrzewa co najmniej rok w beczkach z dębu szypułkowego lub bezszypułkowego.

Armaniak sprzedaje się z mocą od 40 % obj., a nazwę „Bas Armagnac” zapisuje się w tym samym polu widzenia co „Armagnac”. Granice trzech części wyznaczył dekret z 25 maja 1909 roku. Wśród gmin Bas Armagnac są Eauze, Nogaro i Labastide-d'Armagnac; już w 1310 roku przeor Eauze Vital Dufour opisał „40 cnót” spirytusu winnego.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwa gwarantuje winogrona z zachodniej części strefy, ale nie wiek: podaje się go osobno, na przykład rocznikiem. Kolor również nie dowodzi dojrzewania, ponieważ karmel do barwienia jest dozwolony. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.