Laksa

Laksa to ostra zupa z makaronem, jadana w Singapurze i Malezji. Należy do kuchni nyonya, czyli peranakan, jedzenia chińskich osadników w Malakce i w Cieśninach. Laksa bywa kokosowa i z krewetkami, jak w Singapurze, albo kwaśna i rybna, z tamaryndowcem, jak w Penangu, więc jednego przepisu na nią nie ma.

O nazwie się spiera. Singapurska Narodowa Rada Dziedzictwa pisze, że może pochodzić od hindi lakshah, rodzaju makaronu, albo od sanskrytu. Malezyjski portal mapowania kulturowego dodaje, że sanskryckie słowo znaczy „dziesięć tysięcy”, co nawiązuje do wielu składników w misce.

Historia wiąże się z XV wiekiem. Według źródła singapurskiego chińscy imigranci, którzy przybyli do Malakki, a później do Osiedli Cieśnin, połączyli lokalne przyprawy z chińskimi metodami gotowania i stworzyli dania nyonya, w tym laksę. Źródło malezyjskie mówi, że kupcy przywieźli laksę do Malajów około XV wieku, a chińscy kupcy żonaci z Malajkami zmienili prosty bulion na lokalny smak.

Singapurska laksa zawiera mleko kokosowe, suszone krewetki, kotlecik rybny i krewetki, do tego chili sambal i liście laksy. Zwykle podaje się ją z grubym makaronem ryżowym, rzadziej z cienkim makaronem ryżowym. Bulion nie powinien być ani zbyt gęsty, ani zbyt wodnisty. Wiele straganów z laksą jest w Katong, dawnym ośrodku peranakan, a danie wpisano na singapurską listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego w marcu 2019 roku (ICH-070).

Penangska laksa jest inna: bulion z ryby, takiej jak sardynki, selayang czy makrela, z suszonym chili, tamaryndowcem, czerwoną cebulą, trawą cytrynową, imbirem pochodniowym i liśćmi laksy. Makaron może być pszenny lub ryżowy. Podaje się do niej chili ptasie oko, limonkę, ananasa, miętę, ogórek, jajka i pastę krewetkową (petis).

Dlaczego to ważne dla ciebie. „Laksa” w menu niewiele mówi o smaku: może to być kremowa miska kokosowa albo kwaśna rybna. Zapytaj, o którą chodzi: wersja singapurska przynosi krewetki i mleko kokosowe, a w Penangu o smaku decydują ryba i tamaryndowiec.