Somen

Somen to najcieńszy japoński makaron pszenny: według japońskich przepisów o etykietowaniu suszony makaron o średnicy poniżej 1,3 mm nazywa się somen. Ciasto robi się z mąki pszennej, wody i soli, zagniata bez ługu, dlatego makaron jest biały, a nie żółty jak makaron do ramenu. Pod względem ciasta jest spokrewniony z udon i hiyamugi: to samo ciasto pszenne, tylko cieńsze.

Somen od udon i hiyamugi odróżnia grubość, a nie ciasto. Dla makaronu ciągniętego ręcznie, tenobe, granica jest inna: wszystko cieńsze niż 1,7 mm można sprzedawać jako somen lub hiyamugi.

Najsłynniejszy somen to Miwa z prefektury Nara. Według wpisu w japońskim rejestrze oznaczeń geograficznych ciasto z mąki, soli i wody rozciąga się w pasy i zostawia do dojrzewania, potem wielokrotnie skręca i ciągnie w cienkie nitki, nanosząc olej jadalny. Makaron suszy się do wilgotności nie większej niż 13,5 % i tnie na odpowiednią długość. Maszyny przejęły część czynności ręcznych, ale ręczne ciągnięcie przetrwało. Konsystencja jest jędrna, po japońsku „koshi”, zbliżona do al dente: sprężystość pozwala wyciągnąć nitki niezwykle cienkie, a po ugotowaniu się nie rozmiękają.

Historia Miwa, mówi ten sam rejestr, liczy około 1300 lat i wiąże się ze świątynią Omiwa, gdzie podobno zaczęto robić makaron, by pomóc ludziom w czasie głodu i zarazy. Dokument z 1754 roku chwali śnieżnobiałe nitki Miwa, które we wrzątku pozostają jędrne. Co roku 5 lutego świątynia odprawia rytuał Bokujo-sai, który przepowiada cenę somen w nowym sezonie. Od 1965 roku produkcja rozprzestrzeniła się na całą prefekturę Nara.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Somen zawiera pszenicę, a więc gluten; w Japonii pszenica jest obowiązkowym alergenem na etykiecie. Nazwa na japońskim opakowaniu podpowiada średnicę, a słowo „tenobe” oznacza ręczne ciągnięcie.