🥃 Bois Ordinaires

Bois Ordinaires to dodatkowa nazwa geograficzna do kontrolowanej apelacji „Cognac” i najbardziej oddalone od centrum z sześciu cru koniaku. Specyfikacja dopuszcza też drugą nazwę: Bois à terroirs. Cru obejmuje atlantyckie wybrzeże departamentu Charente-Maritime z wyspami Ré i Oléron, a także kilka gmin w Dordogne i Deux-Sèvres.

Granice. Cru wyznaczył dekret z 13 stycznia 1938 roku na podstawie klasyfikacji gleb, którą około 1860 roku opracował geolog Henri Coquand. Obowiązująca specyfikacja AOC Cognac, zatwierdzona 10 czerwca 2026 roku, zalicza tu między innymi La Rochelle, Rochefort, Royan i Fouras, wszystkie gminy wysp Ré i Oléron, część La Roche-Chalais w Dordogne oraz Mauzé-sur-le-Mignon w Deux-Sèvres.

Gleba i smak. Gleby są tu niemal wyłącznie piaszczyste, to piasek naniesiony przez erozję z Masywu Centralnego. Specyfikacja opisuje destylaty ze stref „Bois” jako owocowe i szybko dojrzewające; źródła branżowe zauważają w destylatach z wybrzeża i wysp słonawą, „morską” nutę. Winnic pod koniak jest tu niewiele: różne źródła podają od 1 do 1,5 tysiąca hektarów.

Kto je produkuje. Większość winogron trafia do kupaży albo do Pineau des Charentes, więc butelki z nazwą cru są rzadkie. Rodzinny dom Camus wydaje serię Île de Ré z winogron z tej wyspy. Pozostałe zasady są takie jak dla każdego koniaku: odmiany głównie ugni blanc, podwójna destylacja w miedzianym alembiku charentais do 73,7% obj., dojrzewanie wyłącznie w dębie przez co najmniej dwa lata.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. „Ordinaires” to tutaj historyczna nazwa strefy, a nie oznaczenie „zwykłego” koniaku; dlatego producenci mogą pisać też „Bois à terroirs”. Nazwa ta nie mówi nic o wieku: określają go oznaczenia VS, VSOP lub XO. To mocny trunek od 40% obj. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.