Miód leśny

Miód leśny (niem. Waldhonig) to miód, który pszczoły wytwarzają głównie ze spadzi w lesie: słodkich wydzielin mszyc na liściach, igłach i gałązkach oraz wydzielin samych roślin. W krajach niemieckojęzycznych nazwa ta oznacza w praktyce miód spadziowy z drzew leśnych.

Austriacki kodeks żywnościowy dopuszcza „Waldhonig” jako synonim miodu spadziowego pochodzącego głównie z roślin leśnych, zwłaszcza iglastych, a „Mischwaldhonig” dla miodu z lasów mieszanych; ten ma również przewodność powyżej 800 µS/cm, ale może być jaśniejszy. Bawarski urząd bezpieczeństwa żywności uznaje tę nazwę tylko wtedy, gdy miód pochodzi w całości lub głównie z roślin leśnych, jak świerk czy jodła, i ma odpowiednie cechy sensoryczne, chemiczne i mikroskopowe: mało pyłku, za to glony, zarodniki grzybów i drożdże. W kontroli z 2006 roku 8 ze 113 próbek nie spełniło tych wymagań.

Miód leśny smakuje cierpko i korzennie, ma słodowy aromat, a jego barwa sięga od jasnobrązowej do czerwonobrązowej. Glukozy ma zwykle poniżej 30 %, więc dłużej niż miód kwiatowy pozostaje płynny.

Francuski Miel d'Alsace ma osobny rodzaj leśny z nektaru i spadzi, jasno- do ciemnobursztynowego, z nutami słodu, drewna i pieczonych owoców; rodzaj leśny ma też słoweński Kočevski gozdni med.

Dlaczego to ważne dla ciebie: „miód leśny” na etykiecie oznacza głównie spadź, a nie leśne kwiaty; spodziewaj się ciemniejszego, cierpkiego miodu, który wolno krystalizuje.