Miód spadziowy dębowy

Miód spadziowy dębowy to miód spadziowy, który pszczoły wytwarzają ze słodkich wydzielin mszyc i innych owadów żerujących na dębach (Quercus). Dane europejskie przypisują spadź drzew liściastych głównie różnym gatunkom dębu; w Europie Środkowej taki miód często sprzedaje się po prostu jako leśny.

W Bułgarii chroniony Strandzhanski manov med pochodzi z lasów dębowych masywu Strandża, gdzie przeważają dąb bezszypułkowy i dąb węgierski. Spadź wytwarzają tam mszyce (Lachnus roboris i inne), słonkowiec żołędziowiec i owocówka kasztanówka, a miód zbiera się w czerwcu–sierpniu. Jest brązowy do niemal czarnego z zielonkawym odcieniem, lekko kwaskowy i gorzki, o aromacie pieczonych owoców i karmelu; jego przewodność musi przekraczać 0,95 mS/cm.

W Hiszpanii Miel de Liébana obejmuje spadź dębu i dębu ostrolistnego: bardzo ciemnobursztynowy, niemal czarny, płynny, o bardzo małej skłonności do krystalizacji i wyraźnie słonych nutach; Miel de Asturias opisuje miód dębowy jako bardzo ciemnobursztynowy z wyraźną nutą słodu. Hiszpańskie badanie wykazało, że miód z dębu pirenejskiego (Quercus pyrenaica) jest ciemniejszy niż z dębu ostrolistnego (Q. ilex).

Bułgarskie próbki z Burgas miały barwę 80–134 mm w skali Pfunda, wilgotność 15,2–18,4 % i przewodność 0,80–1,33 mS/cm.

Dlaczego to ważne dla ciebie: miód dębowy jest raczej słony i słodowy niż kwiatowy; jeśli lubisz ciemne miody, szukaj na etykiecie dębu, encina lub Strandży.