Miód manuka

Miód manuka pszczoły robią z nektaru manuka (Leptospermum scoparium), najpospolitszego w Nowej Zelandii gatunku z rodzaju Leptospermum, z rodziny mirtowatych. To znany nowozelandzki produkt eksportowy, więc jego pochodzenie sprawdza się według kryteriów naukowych, a nie tylko po napisie na etykiecie.

Kryteria opracowano w Nowej Zelandii w badaniach prowadzonych przez Ministerstwo Przemysłów Podstawowych (MPI). Łączą cztery związki z nektaru manuka (2'-metoksyacetofenon oraz kwasy 2-metoksybenzoesowy, 3-fenylomlekowy i 4-hydroksyfenylomlekowy) z markerem DNA z pyłku manuka. Miód jednokwiatowy musi spełniać wszystkie pięć cech; dla wielokwiatowego są osobne granice.

Trudność polega na tym, że miód zawsze pochodzi z wielu roślin, a jego skład zmienia się zależnie od miejsca i sezonu. Blisko spokrewniona kanuka (Kunzea ericoides) kwitnie obok i kwas 3-fenylomlekowy występuje też w niej. Jeden pomiar nie potwierdza więc pochodzenia.

Na etykietach stosuje się systemy ustalone przez branżę, najczęściej oparte na metyloglioksalu (MGO); niektóre podają co najmniej 70 % pyłku manuka. Ale metyloglioksal nie jest swoisty dla manuka, a jego poziom z czasem rośnie, a potem spada. Dyrektywa UE wymienia manukę wśród wyjątków mogących przekraczać 0,8 mS/cm; FAO zalicza ją do miodów gęstych, tiksotropowych.

Dlaczego to ważne dla ciebie: słowo „manuka” i liczba MGO czy procent pyłku to oznaczenia handlowe, a nie dowód naukowy. Jeśli liczy się pochodzenie, sprawdź, czy podano miód jednokwiatowy lub wielokwiatowy oraz kraj, i nie oczekuj właściwości, których etykieta nie może udowodnić.