Miód odmianowy

Miód jednokwiatowy to miód pochodzący w całości lub głównie z jednej rośliny, mający jej cechy organoleptyczne, fizykochemiczne i pyłkowe. Dyrektywa 2001/110/WE (art. 2) pozwala wtedy umieścić nazwę rośliny na etykiecie. Jak każdy Miód, podlega dyrektywie 2001/110/WE.

Przykłady w tym temacie: Miód akacjowy, lipowy, kasztanowy, lawendowy (Miel de Provence), z cząbru i wiśniowy, te dwa ostatnie jako odmiany Kraški med. Pochodzenie sprawdza się w laboratorium: analiza pyłkowa, przewodność elektryczna i zawartość cukrów. Miel de Provence korzysta z analizy pyłkowej.

Granice różnią się zależnie od rośliny. Sacharozy w miodzie akacjowym może być do 10 g na 100 g, w lawendowym do 15 g (ogólnie 5 g). Miód kasztanowy musi mieć przewodność co najmniej 0,8 mS/cm. Miód filtrowany i przemysłowy nie mogą wskazywać pochodzenia kwiatowego.

Odmiany zachowują się różnie. Akacjowy, od prawie bezbarwnego do słomkowożółtego, pozostaje płynny; lipowy, jasnożółty z zielonkawym odcieniem, szybko tworzy grube kryształy; kasztanowy, ciemnobrunatny i gorzkawy, ma nuty karmelu i dymu. Krystalizacja miodu zależy od odmiany.

Dlaczego to ważne dla ciebie: nazwa rośliny na słoiku to nie tylko smak, powinna mieć oparcie w pyłku i wynikach laboratoryjnych. Czytaj na etykiecie odmianę i kraj pochodzenia, a krystalizację traktuj jako normalną cechę miodu.