🥃 Aguardiente de sidra de Asturias

Aguardiente de sidra de Asturias (asturyjska wódka z cydru) to chronione oznaczenie geograficzne UE dla destylatu z naturalnego asturyjskiego cydru. Destyluje się go maksymalnie do 72 % obj., by zachować aromat jabłka i cydru, a w butelce ma co najmniej 37,5 % obj. Istnieją dwa typy: młody „fresco” i dojrzewający „envejecido”.

Chroniona nazwa. Nazwa jest chroniona w UE od 12 czerwca 1989 roku i należy do kategorii 10 rozporządzenia (UE) 2019/787, destylat z cydru i gruszkówki. Dokumentację techniczną z 2017 roku złożyło ministerstwo rolnictwa Asturii, które nadzoruje też producentów. Cydr, destylacja, dojrzewanie i butelkowanie odbywają się tylko w Asturii, w szklanych butelkach do 1 l.

Surowiec i produkcja. Podstawą jest naturalny asturyjski cydr o zawartości co najmniej 5 % obj. Destyluje się go w miedzianych kotłach: w tradycyjnej alquitarze lub aparacie charentais z podwójną destylacją albo w aparacie kolumnowym. Dodany alkohol jest zabroniony. „Fresco” dojrzewa co najmniej rok w stali nierdzewnej lub szkle, „envejecido” co najmniej trzy lata w kontakcie z dębem lub kasztanem; karmel jest dozwolony tylko w wersji dojrzewającej.

Historia. Według dokumentacji technicznej pierwsze wzmianki o destylacji wiążą się z mnichami z klasztoru Collera w Ribadesella w 1052 roku, a w 1760 roku proboszcz z San Juan de Amandi w Villaviciosie uczył parafian wyrobu cydru i wódki. Około 1870 roku asturyjski destylat wysyłano z Ribadesella na Kubę i do Liverpoolu. Jego najbardziej znanym krewnym jest normandzki kalwados.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Oznaczenie „fresco” lub „envejecido” na etykiecie pokazuje, czy destylat leżakował w drewnie; jeśli podano wiek, dotyczy on najmłodszego destylatu w blendzie. Cydr jest tu tylko surowcem: w butelce jest co najmniej 37,5 % obj. alkoholu, kilkukrotnie więcej niż w cydrze. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.