Etykieta makaronu, prawo i zdrowie

Etykieta makaronu to informacje, które opakowanie musi zawierać z mocy prawa, i najszybszy sposób, by sprawdzić, z czego zrobiono makaron i jak pasuje do diety. W UE rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 wymaga nazwy środka spożywczego, wykazu składników w malejącej kolejności masy z wyróżnionymi alergenami, ilości netto, daty minimalnej trwałości (dla łatwo psującego się świeżego makaronu — terminu przydatności do spożycia), warunków przechowywania, nazwy i adresu podmiotu oraz informacji o wartości odżywczej na 100 g.

Włochy dodają normę produktu — dekret prezydenta nr 187 z 9 lutego 2001 roku. Suchy makaron sprzedawany jako «pasta di semola di grano duro» może zawierać tylko semolinę z pszenicy durum i wodę, wilgotność najwyżej 12,5 % i co najmniej 10,5 % białka w suchej masie. Makaron jajeczny musi zawierać co najmniej cztery całe jaja kurze, czyli 200 g, na kilogram semoliny. Świeży makaron ma własne zasady i przechowuje się go w chłodzie.

Najważniejsze są dwa alergeny. Zboża zawierające gluten — pszenica, orkisz, jęczmień, żyto — są niemal w każdym makaronie; jaja w makaronie jajecznym i w wielu makaronach z nadzieniem, często razem z mlekiem z nadzienia serowego. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 828/2014 napis „bezglutenowy” wolno stosować tylko przy zawartości glutenu do 20 mg na kilogram, a „o bardzo niskiej zawartości glutenu” — do 100 mg/kg.

Pod względem odżywczym suchy makaron dostarcza około 350–370 kcal i 12–14 g białka na 100 g. Podczas gotowania wchłania wodę, więc 100 g ugotowanego makaronu to około 150–160 kcal. Makaron pełnoziarnisty ma więcej błonnika. Makaron ugotowany al dente ma niższy indeks glikemiczny niż rozgotowany, bo jego skrobia trawi się wolniej.

Suchy makaron długo przechowuje się w chłodnej, suchej szafce; świeży trzyma się w lodówce i zjada przed upływem terminu.

Etykieta pozwala sprawdzić pszenicę, zawartość jaj i alergeny, porównać wersje pełnoziarniste i bezglutenowe oraz zaplanować porcję — zwykle 80–100 g suchego makaronu na osobę.