🥃 Gin de Mahón

Gin de Mahón to chronione oznaczenie geograficzne UE dla napoju jałowcowego z hiszpańskiej wyspy Minorka. Powstaje w jednorazowej destylacji alkoholu rolniczego z jagodami jałowca, w miedzianych alembikach ogrzewanych otwartym ogniem drewnianym. Jego moc wynosi od 38 do 43 % obj.

Historia. Według dokumentacji technicznej napój pojawił się, gdy Minorka była pod panowaniem brytyjskim (1712–1802): brytyjskim żołnierzom brakowało ginu, więc kupcy z Maó sprowadzali jałowiec i alkohol, a rzemieślnicy zaczęli budować alembiki. Pierwszy przepis pochodzi z lat 1790–1810. Na początku XX wieku Miguel Pons Justo założył gorzelnię Xoriguer, która działa do dziś i złożyła wniosek o ochronę nazwy.

Zasady. Jagody jałowca (Juniperus communis), zawierające 7–9 ‰ olejku eterycznego, muszą schnąć co najmniej rok w temperaturze pokojowej, a następnie macerować co najmniej 10 godzin. Co najmniej 10 % alkoholu musi pochodzić z wina. Wykorzystuje się wyłącznie „serce” destylatu; dodatki, aromaty i ekstrakty są zakazane. Surowce mogą pochodzić skądkolwiek, ale destylacja musi odbywać się na Minorce.

Tradycje. Na wyspie gin pije się z lodem w małych szklankach, a na letnich festynach jako „pomadę” z lemoniadą. „Pelofa” to gin z wodą gazowaną, lodem i skórką cytryny. Tradycyjnym pojemnikiem jest butelka ceramiczna, a Muzeum Minorki przechowuje stare egzemplarze. Według Menorca.info w 2016 roku wyprodukowano 327 819 litrów, z czego jedna czwarta trafiła do innych krajów UE.

Dlaczego to ważne dla Państwa. Nazwy można używać wyłącznie dla napoju z Minorki w szkle lub ceramice o pojemności do 3 litrów, a napis „Gin de Mahón” musi mieć co najmniej 3 mm wysokości. Według unijnej klasyfikacji jest to napój spirytusowy aromatyzowany jałowcem (kategoria 19), a nie gin (kategoria 20), mimo że w nazwie pojawia się słowo „gin”. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.