🥃 Jenever (genever)

Jenever (genever, jenever, genièvre) to oznaczenie geograficzne UE dla jałowcowego mocnego napoju (kategoria 19 rozporządzenia (UE) 2019/787). Otrzymuje się go, aromatyzując alkohol etylowy pochodzenia rolniczego i/lub destylat zbożowy jagodami jałowca. Obowiązkową cechą jest co najmniej 1,5 % destylatu zbożowego, tradycyjnie zwanego moutwijn.

Moutwijn robi się wyłącznie z pszenicy, żyta, jęczmienia, kukurydzy, owsa, gryki i pszenżyta: ziarno się miele, zaciera, fermentuje i destyluje w alembiku lub w aparacie wielostopniowym do mocy 40–80 % obj. Im więcej moutwijnu, tym wyraźniejszy zbożowy, „maślany” charakter napoju. Jałowiec to pospolity (Juniperus communis) lub kolczasty (J. oxycedrus); inne rośliny nie mogą nad nim dominować.

Gotowy jenever ma co najmniej 30 % obj. i mniej niż 20 g/l cukru; kolor wyrównuje się wyłącznie karmelem prostym (E150a). Napój można dojrzewać w drewnie, więc jego kolor bywa od bezbarwnego po jasnobursztynowy. Obszar to Belgia, Holandia, francuskie departamenty Nord i Pas-de-Calais oraz niemieckie kraje związkowe Nadrenia Północna-Westfalia i Dolna Saksonia; rozcieńczać i rozlewać można również poza nim.

Według specyfikacji pod koniec XVI wieku alkohol zbożowy z jałowcem stał się popularnym napojem na terenach dzisiejszej Belgii i Holandii. W czasie I wojny światowej miedź z alembików przeznaczono na amunicję i wiele gorzelni zamknięto. W rejestrze UE są także węższe nazwy: „oude jenever”, „jonge jenever”, jenever zbożowy i owocowy.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Jenever to nie gin: jego charakter określa destylat zbożowy, a nie tylko jałowiec, a moc może być niższa — od 30 % obj. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.