🥃 Steinhäger

Steinhäger to niemiecki trunek jałowcowy o chronionej nazwie geograficznej: produkuje się go wyłącznie w gminie Steinhagen na południowych stokach Lasu Teutoburskiego w Westfalii. Spirytus aromatyzuje się tylko przez destylację z Wacholderlutter, czyli destylatem sfermentowanego jałowca. Moc to min. 38 % obj., bez barwników i substancji słodzących.

Według specyfikacji technicznej najpierw robi się Wacholderlutter: suszone jagody Juniperus communis rozgniata się, zalewa mniej więcej podwójną ilością ciepłej wody i fermentuje co najmniej 8–9, zwykle 14 dni. Pierwsza destylacja w specjalnym alembiku daje destylat nie mocniejszy niż 15 % obj. Następnie destyluje się go razem ze spirytusem pochodzenia rolniczego lub destylatem zbożowym, wodą i niewielką ilością niesfermentowanych jagód.

Od innych napojów jałowcowych kategorii UE 19, gdzie minimum to 30 % obj., Steinhäger odróżnia wyższa moc i zakaz zwykłej maceracji jagód: aromat pochodzi wyłącznie z destylacji. Rozcieńczać wodą, rozlewać i pakować można także poza Steinhagen, ale łączenie destylatów tylko tam. Tradycyjnym opakowaniem jest długa brązowa butelka kamionkowa „Kruke”, choć dozwolone jest też ciemne szkło.

Specyfikacja techniczna powołuje się na dysertację z 1924 roku: napój z jałowca w Steinhagen robiono już w XV wieku. W drugiej połowie XIX wieku działało tam 20 destylarni, a w latach 1959–1969 w branży pracowało 2500 osób. Obowiązkowy Wacholderlutter i 38 % obj. ustaliła niemiecka ustawa o monopolu spirytusowym z 8 kwietnia 1923 roku; chronioną nazwą UE Steinhäger stał się wraz z pierwszym rozporządzeniem o napojach spirytusowych z 1989 roku.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwę „Steinhäger” nosi tylko napój ze Steinhagen; słowa „original” czy „echt” obok niej są zabronione jako wprowadzające w błąd. „Alt” oznacza co najmniej sześć miesięcy przechowywania. Według specyfikacji napój jest bezbarwny. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.