🥃 Pisco (Peru)

Peruwiańskie pisco to winogronowa wódka, którą otrzymuje się przez destylację świeżego, dopiero co sfermentowanego moszczu z ośmiu „piskowych” odmian winogron, bez dodatków, cukrów, wody i czegokolwiek poza winogronami. Według nazwy pochodzenia produkuje się je wyłącznie na wybrzeżu departamentów Lima, Ica, Arequipa, Moquegua oraz w dolinach Locumba, Sama i Caplina departamentu Tacna.

Odmian jest osiem. Aromatyczne to Italia, Albilla, Moscatel i Torontel, niearomatyczne — Quebranta, Negra Criolla, Mollar i Uvina. Według odmian i sposobu fermentacji rozróżnia się trzy typy. Pisco puro robi się z jednej odmiany, a na butelce podaje się odmianę i dolinę. Mosto verde — z moszczu, który nie dofermentował, więc nie cały cukier stał się alkoholem. Acholado — mieszanka co najmniej dwóch odmian.

Po zbiorze winogrona tłoczy się, moszcz fermentuje kilka dni, płyn oddziela się od skórek i destyluje w alembiku lub tradycyjnej falce (falca). Destylowane pisco kilka miesięcy „odpoczywa” przed rozlewem. W starych bodegach do dziś stoją duże gliniane tinaje, w których fermentował moszcz.

Nazwę „pisco” państwo oficjalnie utrwaliło w 1946 roku. W 1988 roku nazwę pochodzenia ogłoszono dziedzictwem kulturowym narodu, co później potwierdziła ustawa nr 30639. Samą nazwę pochodzenia ustanowiono w 1990 roku i ratyfikowano dekretem 001-91-ICTI/IND z 1991 roku, a w 2011 roku INDECOPI zatwierdził jej regulamin i Radę Regulacyjną. W UE „Pisco” z Peru to zarejestrowane oznaczenie geograficzne od 27 lipca 2009 roku, a ta rejestracja nie przeszkadza pisco chilijskiemu.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Peruwiańskiego pisco według przepisów nie rozcieńcza się wodą, nie słodzi ani niczym nie aromatyzuje. Na pisco puro szukaj odmiany i doliny. Pisco peruwiańskie i chilijskie to różne napoje z różnymi przepisami. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.