🥃 Pisco (Chile)

Chilijskie pisco to wódka otrzymywana przez destylację prawdziwego wina stołowego z określonych odmian winogron, które uprawia się, przetwarza, destyluje i rozlewa do opakowań konsumenckich w regionach Atacama i Coquimbo. Tak definiuje je regulamin nazwy pochodzenia Pisco — dekret nr 521 Ministerstwa Rolnictwa Chile z 1999 roku w wersji z 22 grudnia 2020 roku.

Dozwolonych jest jedenaście odmian gatunku Vitis vinifera. Pięć głównych to muskat aleksandryjski (Blanca Italia), różowy muskat (Rosada Pastilla), torontel, muskat austriacki (Torrontés Sanjuanino) i Pedro Jiménez. Sześć pomocniczych, wśród nich muskat biały (Frontignan), muskat hamburski i Muscat Orange. Winogrona na pisco muszą zawierać co najmniej 10,5 % potencjalnego alkoholu.

Wino destyluje się wyłącznie w alembikach działania okresowego i nie później niż do 31 stycznia następnego roku. Po destylacji spirytus odpoczywa co najmniej 60 dni. Słowo „guarda” jest dozwolone, jeśli spirytus przeleżał w szlachetnym drewnie co najmniej 180 dni, a „envejecido” (dojrzewane) — co najmniej 360 dni.

Regulamin ustanawia cztery klasy według minimalnej mocy: Corriente, czyli Tradicional — 30°, Especial — 35°, Reservado — 40°, Gran Pisco — 43° (stopnie Gay-Lussaca, czyli % obj.), z tolerancją do pół stopnia. Cukrów — nie więcej niż 5 g/l. Rejestry winogrodników i producentów prowadzi Służba Rolnictwa i Hodowli SAG. W UE nazwę „Pisco” dla produktów chilijskich chroni umowa z Chile z 2002 roku.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Moc chilijskiego pisco zaczyna się od 30 % obj., więc klasa na etykiecie podpowie, czego się spodziewać. „Guarda” i „envejecido” oznaczają dojrzewanie w drewnie o określonym czasie trwania, a bez tych słów pisco mogło nigdy nie widzieć beczki. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.