Podkarpacki miód spadziowy

Podkarpacki miód spadziowy to miód spadziowy z chronioną nazwą pochodzenia UE (ChNP) z lasów Podkarpacia w południowo-wschodniej Polsce: 17 nadleśnictw Lasów Państwowych i dwa parki narodowe, Bieszczadzki i Magurski. Powstaje ze spadzi jodły pospolitej (Abies alba), co najmniej 70 %, z możliwą spadzią świerka i sosny zwyczajnej.

Barwa waha się od ciemnobrązowej z zielonkawymi refleksami do prawie czarnej, co najmniej 82 mm w skali Pfunda. Miód jest gęsty, bardzo lepki i krystalizuje wolno, drobnoziarniście. Smak jest łagodnie słodki, zapach żywiczny, jak igieł iglaków. Woda do 19 %, cukry proste co najmniej 50 %, sacharoza do 4 %, HMF do 30 mg/kg, diastaza co najmniej 10.

Zbiera się go od początku czerwca do końca września, odwirowuje na zimno, nie filtruje ani nie podgrzewa powyżej 42 °C, a rozlewa na obszarze do szkła lub kamionki do 1 400 g. Dzikie pszczelarstwo jest tu odnotowane od XV wieku: w 1464 r. Dębowiec płacił podatek miodowy, a ordynacje z 1478 i 1538 r. regulowały bartnictwo.

Dlaczego to ważne dla ciebie: to głównie miód ze spadzi jodłowej, więc ciemna barwa i żywiczny zapach są jego znakiem; przechowuj w ciemności w 10–18 °C.