🥃 Benediktbeurer Klosterlikör

Benediktbeurer Klosterlikör to chronione oznaczenie geograficzne UE dla ziołowego likieru z gminy Benediktbeurer w Górnej Bawarii. Wytwarza się go z alkoholu pochodzenia rolniczego z ziołami i przyprawami, słodzi co najmniej 200 g/l cukru i dodaje jadalne złoto płatkowe. Moc wynosi od 38% obj., a barwa jest złotożółta.

Chroniona nazwa. Nazwa jest chroniona w UE od 1989 r., od pierwszego rozporządzenia o napojach spirytusowych (EWG) nr 1576/89, i została potwierdzona w 2008 r. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/787 to likier kategorii 33. Niemcy przekazały dokumentację techniczną PGI-DE-02002 29 grudnia 2017 r. Likier przygotowuje się w Benediktbeurer; rozcieńczanie, butelkowanie i etykietowanie może odbywać się gdzie indziej, ale tylko w Bawarii.

Surowce i produkcja. Główne zioło to dyktamnus kreteński (Origanum dictamnus); w wyciągu są też gorzka pomarańcza, goździki, mięta pieprzowa i anyż. Wyciąg uzyskuje się przez macerację, gorące zalewanie, perkolację lub destylację, miesza z innymi wyciągami roślinnymi, destylatem winnym lub spirytusem i dojrzewa co najmniej sześć tygodni w pojemnikach powyżej 50 litrów. Barwę stabilizuje się wyciągiem z szafranu i karmelem, a płatki złota dodaje się przy butelkowaniu.

Historia. Życie klasztorne w Benediktbeurer zaczęło się prawdopodobnie w latach 60. VIII w.; epoka benedyktyńska zakończyła się sekularyzacją w 1803 r., a od 1930 r. klasztor należy do salezjanów ks. Bosko. Według dokumentacji technicznej mnisi przez stulecia uprawiali zioła lecznicze, od ok. XVI w. zajęli się likierami, a przepis sięga XIII w. Dziś likier butelkują i sprzedają bawarscy producenci napojów spirytusowych.

Dlaczego to ważne dla Państwa. Klasztorna historia i zioła nie czynią likieru lekiem: w UE zakazane są oświadczenia zdrowotne dotyczące napojów powyżej 1,2% obj. Złote drobinki to jadalne złoto płatkowe, a nie znak jakości. Przed Państwem jest słodki, mocny alkohol od 38% obj. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.