🥃 Berliner Kümmel

Berliner Kümmel to chronione oznaczenie geograficzne UE dla trunku spirytusowego z Berlina aromatyzowanego kminkiem. Alkohol pochodzenia rolniczego destyluje się z nasionami kminku albo aromatyzuje destylatem lub olejkiem kminkowym, czasem z anyżem, koperkiem lub anyżem gwiaździstym, a następnie słodzi. Moc wynosi od 32% obj., barwa bezbarwna lub lekko żółtawa.

Chroniona nazwa. Nazwa jest chroniona w UE od 1989 r. Niemcy przekazały dokumentację techniczną PGI-DE-02049 19 czerwca 2018 r., a zmiany zatwierdziła Komisja rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/179. W dokumentacji napój zaliczono do likierów, a obecny rejestr eAmbrosia wymienia go wśród napojów kminkowych Kümmel, obok hamburskiego i monachijskiego. Analizy wykonuje Krajowe Laboratorium Berlin-Brandenburgii.

Produkcja. Są dwie tradycyjne metody. «Ciepła» to destylacja, czasem podwójna, mieszaniny wody, spirytusu, kminku (Carum carvi) i innych roślin, a potem rozcieńczenie do mocy pitnej. «Zimna» to aromatyzowanie spirytusu olejkiem lub destylatem kminkowym. Następnie dodaje się cukier, w razie potrzeby filtruje i butelkuje. Barwniki i inne dodatki do żywności są zakazane, a kminek, spirytus i cukier nie muszą pochodzić z Berlina.

Historia. Według dokumentacji technicznej Kümmel wytwarza się w rejonie Berlina od 1680 r.; przez ponad 150 lat produkowano tu zarówno napój kminkowy o niskim ekstrakcie, jak i likier. Wspomina go piosenka z ludowej sztuki «Eckensteher Nante im Verhör», prapremiera w 1833 r. w teatrze Königstädter, a w 1861 r. berlińska książka adresowa wymienia «Berliner Getreide-Kümmel». W drugiej połowie XIX w. kminek uprawiano na dużą skalę na miejskich polach irygacyjnych.

Dlaczego to ważne dla Państwa. Oznaczenia «alt» lub «alter» są dozwolone dopiero po co najmniej sześciu miesiącach dojrzewania, a słowa typu «feiner» tylko dla wyraźnie lepszego trunku. Kminek daje aromat, a nie korzyść dla trawienia: w butelce jest mocny alkohol od 32% obj. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.