🥃 Akwawit norweski (Norsk Akevitt)

„Norsk Akevitt” (Norsk Aquavit, Norwegian Aquavit) to oznaczenie geograficzne Norwegii dla akwawitu, zarejestrowane w UE rozporządzeniem (UE) 2020/156. Wyróżnia go surowiec: bazowy alkohol robi się z ziemniaków, z których co najmniej 95 % uprawiono w Norwegii, podczas gdy inne akwawity zwykle powstają na alkoholu zbożowym. Moc — od 37,5 do 60 % obj.

Produkcja ma pięć etapów: alkohol ziemniaczany o mocy co najmniej 96 % obj., destylacja przypraw, mieszanie przed dojrzewaniem, dojrzewanie w beczkach i mieszanie przed rozlewem. Ziemniaki się gotuje, skrobię rozkłada enzymami słodu jęczmiennego lub innymi, fermentuje i destyluje. Następnie alkohol destyluje się ponownie w miedzianych alembikach z kminkiem i/lub koprem, często także z anyżkiem, kolendrą, koprem włoskim, badianem lub skórką cytrusów.

Dojrzewanie jest obowiązkowe: co najmniej 6 miesięcy w beczkach do 1000 l lub 12 miesięcy w większych — tradycyjnie dębowych, w których wcześniej były sherry, madera lub porto. Cukier można dodać tylko tyle, aby sucha pozostałość nie przekroczyła 15 g/l; kolor wyrównuje się karmelem prostym. Według specyfikacji taki akwawit tradycyjnie pije się czysty, w temperaturze pokojowej.

Dojrzewanie wiąże się z rodziną Lysholm z Trondheim: w 1805 roku pięć dębowych beczek akwawitu wysłano do Indii Wschodnich i wróciły niesprzedane, a napój okazał się łagodniejszy. Później akwawit wożono w beczkach przez równik do Ameryki Południowej wraz z klipfiskiem — tak powstała marka „Linie Aquavit”: „linie” oznacza przekroczenie równika.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Napis „Norsk Akevitt” gwarantuje norweskie ziemniaki i dojrzewanie w beczce. „Linie” to nazwa marki i historii morskiego dojrzewania, a nie osobna kategoria. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.