🥃 Gin Old Tom

Gin Old Tom to historyczny styl słodzonego angielskiego ginu, popularny w XIX wieku i odrodzony na początku XXI. W UE i Wielkiej Brytanii nie ma obowiązującej definicji prawnej. W Stanach Zjednoczonych norma 27 CFR § 5.144 dopuszcza oznaczenie „Old Tom” tylko dla ginu uzyskanego przez destylację lub redestylację, o mocy min. 40 % obj.

Według The Oxford Companion to Spirits and Cocktails (hasło napisał David Wondrich) Old Tom był kategorią detalistów, a nie destylatorów. Kupowali oni niesłodzony gin, rozcieńczali go wodą i dodawali cukier. W Old Tom było najmniej wody i cukru, więc był najmocniejszy: powyżej 40 % obj., z około 35 g cukru na litr. Nazwa po raz pierwszy pojawia się w londyńskiej gazecie w 1810 roku.

W prawie UE Old Tom nie ma własnej kategorii. Jeśli w ginie jest ponad 0,1 g/l dodanych substancji słodzących, nie wolno na nim pisać „dry”, a nie może też być London gin (kategoria 22), w którym cukru jest najwyżej 0,1 g/l. Dlatego słodzony gin sprzedaje się jako „gin” (kategoria 20) lub „distilled gin” (kategoria 21), od 37,5 % obj.

Pod koniec XIX wieku gusty przesunęły się ku bardziej wytrawnym napojom, a pod koniec XX wieku Old Tom niemal zniknął ze sprzedaży. Odrodzenie zaczęło się w 2007 roku w Londynie, a w 2008 w Oregonie. Gin Guild opisuje ten styl jako nieco słodszy od London dry gin: słodycz dają cukier lub syrop dodane po destylacji, słodkie rośliny, jak korzeń lukrecji, albo dojrzewanie w beczce.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nie ma jasnego standardu, więc słowa „Old Tom” na etykiecie nie gwarantują określonej ilości cukru: producenci rozumieją ten styl różnie. Patrz na moc i opis na etykiecie. Jeśli obok stoi „dry”, w UE oznaczałoby to najwyżej 0,1 g/l cukru. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.