🥃 Guaro

Guaro to potoczna nazwa przezroczystego, mocnego napoju z trzciny cukrowej w Ameryce Środkowej; najbardziej znany jest w Kostaryce. Tam guaro to przede wszystkim aguardiente państwowej Narodowej Fabryki Likierów (FANAL), wytwarzany z oczyszczonego spirytusu trzcinowego i rozcieńczany wodą. Najpopularniejsza marka to Cacique; w przeciwieństwie do rumu guaro zwykle nie dojrzewa.

Historia. 2 września 1850 roku prezydent Juan Rafael Mora Porras dekretem nr 99 oddał destylację alkoholi w ręce państwa, a później zakazano prywatnej destylacji. Jak podaje Archiwum Narodowe Kostaryki, monopol miał chronić zdrowie ludzi przed nieoczyszczonym alkoholem, wspierać uprawę trzciny i zasilać skarb państwa. Fabrykę założono w 1853 roku, a jej budynek otwarto w 1856-tym.

Produkcja. Według FANAL spirytus wytwarza się z melasy, będącej pozostałością po produkcji cukru trzcinowego. Jest rektyfikowany do wysokiej czystości, a następnie rozcieńczany wodą. W przeciwieństwie do rumu guaro zwykle nie leżakuje w beczkach, dlatego jest przezroczysty i ma czysty, niemal neutralny smak. Zakład w mieście Grecia ukończono w 1981 roku, a do 1996 roku przeniesiono tam całą produkcję.

Monopol dziś. W 2008 roku Prokuratura Generalna Kostaryki orzekła, że nawet rozcieńczanie skoncentrowanego spirytusu do pitnej mocy jest produkcją, a więc również podlega monopolowi FANAL. Najbliższymi krewnymi guaro są inne destylaty trzcinowe: rum, brazylijska cachaça i meksykańska charanda.

Dlaczego to ważne dla Państwa. Państwowy monopol wprowadzono właśnie z powodu niebezpiecznego, nieoczyszczonego alkoholu. Domowy spirytus trzcinowy bez kontroli jakości może nadal zawierać szkodliwe domieszki, dlatego lepiej go unikać. Światowa Organizacja Zdrowia przypomina, że nie istnieje bezpieczna dawka alkoholu.