🥃 Cachaça

Cachaça to typowa i wyłączna nazwa wódki z trzciny cukrowej (aguardente de cana) produkowanej w Brazylii. Zgodnie z art. 53 dekretu nr 6.871/2009 otrzymuje się ją przez destylację sfermentowanego nastawu z soku z trzciny cukrowej, ma od 38 do 48% obj. w 20 °C, a cukru można dodać najwyżej 6 g na litr.

Ten sam dekret definiuje jeszcze dwie nazwy. Cachaça z cukrem powyżej 6 i poniżej 30 g/l to cachaça adoçada, czyli słodzona. Cachaça envelhecida, leżakowana, musi zawierać co najmniej w połowie destylat z trzciny leżakowany nie krócej niż rok; barwę można korygować karmelem. Szersza kategoria aguardente de cana dopuszcza 38–54% obj., więc każda cachaça jest wódką z trzciny, ale nie odwrotnie.

Standard jakości wyznacza dziś rozporządzenie nr 539 brazylijskiego Ministerstwa Rolnictwa z 26 grudnia 2022 roku. Określa ono cachaça de alambique: cachaçę w całości destylowaną w miedzianych alembikach okresowych z nastawu z surowego soku z trzciny. Napój przechowywany w drewnie, który nie spełnia wymogów leżakowania, nazywa się cachaça armazenada, a rodzaj drewna podaje się na etykiecie.

Dekret nr 4.062/2001 uczynił słowa „cachaça”, „Brasil” i „cachaça do Brasil” oznaczeniami geograficznymi: nazwa przysługuje tylko producentom w Brazylii. USA uznają cachaçę za brazylijską odmianę rumu, a w UE nazwa jest chroniona od 1 maja 2026 roku na mocy przejściowej umowy handlowej z Mercosurem. Pod koniec 2018 roku w Brazylii było 951 zarejestrowanych zakładów, najwięcej w stanie Minas Gerais.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Prawdziwa cachaça pochodzi tylko z Brazylii, a moc na etykiecie musi mieścić się w granicach 38–48% obj. „Envelhecida” oznacza prawdziwe leżakowanie, „armazenada” — jedynie przechowywanie w drewnie. Słodszy smak wskazuje na adoçada. I pamiętaj: według WHO nie ma bezpiecznej ilości alkoholu.