🥃 Lagavulin

Lagavulin to destylarnia i marka szkockiej single malt whisky w zatoce Lagavulin na południowym wybrzeżu wyspy Islay, niedaleko Port Ellen. Założył ją w 1816 roku John Johnston, a dziś należy do brytyjskiej firmy Diageo. Whisky Lagavulin jest dymna, ze słodu torfowego; podstawowa edycja to 16-letnia o mocy 43 % obj.

W tej zatoce destylowano na długo przed powstaniem legalnej destylarni: źródła wspominają o nielegalnych alembikach już od 1742 roku. W 1816 roku John Johnston i Archibald Campbell zbudowali tu dwie destylarnie, z których jedna stała się Lagavulin. W latach 20. destylarnia weszła do Distillers Company, którą w 1986 roku kupił Guinness; w 1997 roku po połączeniu Guinnessa z Grand Metropolitan powstała Diageo. Później Lagavulin reprezentował Islay w serii Classic Malts.

Destylarnia słynie z bardzo powolnej destylacji w gruszkowatych miedzianych alembikach — dwóch pierwszej i dwóch drugiej destylacji. Powolny proces daje cięższy i bardziej zaokrąglony spirytus. Słód suszy się nad torfem, więc whisky ma wyrazisty dym. Jak dla całej szkockiej, prawo wymaga co najmniej trzech lat w dębowych beczkach w Szkocji, a liczba na etykiecie dotyczy najmłodszej whisky w butelce.

Linia: 16-letnia (43 % obj.), Distillers Edition — dodatkowo dojrzewająca w beczkach po sherry Pedro Ximénez, regularne edycje 12-letnie o mocy beczki (cask strength) oraz starsze limitowane wydania.

Dlaczego to ważne. Lagavulin to whisky z potężnym torfowym dymem, więc nowicjusze powinni zacząć od niewielkiej porcji. Distillers Edition przez sherry jest słodsza od 16-letniej, a edycje o mocy beczki są wyraźnie mocniejsze niż 43 % — patrz na procent. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.