🏥 Ser: etykieta, prawo i zdrowie

Etykieta sera to obowiązkowe informacje o tym, z czego ser zrobiono, ile ma tłuszczu i soli, skąd pochodzi i jak go bezpiecznie przechowywać. W UE określa je rozporządzenie (UE) nr 1169/2011: nazwa, składniki z wyróżnionym alergenem mleko, ilość netto, data, warunki przechowywania, odpowiedzialny podmiot i tabela wartości odżywczej z tłuszczem i solą.

Według rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nazwa „ser” jest zastrzeżona dla przetworów mlecznych: jeśli tłuszcz mleczny zastąpiono roślinnym, produkt nie jest serem. Tłuszcz w serze tradycyjnie podaje się w suchej masie: norma Codex CXS 283-1978 obejmuje zakres od „odtłuszczonego” (poniżej 10 %) do „wysokotłuszczowego” (60 % i więcej). Rzeczywista zawartość tłuszczu w kawałku jest niższa: ser z 45 % tłuszczu w suchej masie i 40 % wody zawiera około 27 % tłuszczu.

Ser z niepasteryzowanego mleka musi mieć napis „wyprodukowano z surowego mleka” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004. Chronione nazwy noszą znak UE na podstawie rozporządzenia (UE) 2024/1143: czerwono-żółty dla ChNP (cała produkcja na obszarze, jak w przypadku Roquefort) lub niebiesko-żółty dla ChOG (co najmniej jeden etap w regionie).

Zdrowie. Długo dojrzewające sery twarde, jak Parmigiano Reggiano i cheddar, zawierają zwykle tylko ślady laktozy, która odpływa z serwatką i ulega fermentacji. Sól to ważny powód, by czytać tabelę: NHS zaleca dorosłym najwyżej 6 g dziennie i uznaje za wysoką zawartość powyżej 1,5 g na 100 g; feta, halloumi i sery z niebieską pleśnią są zwykle bardziej słone. Według EFSA listerioza należy do najpoważniejszych chorób przenoszonych przez żywność; NHS radzi kobietom w ciąży unikać miękkich serów z białą pleśnią, jak brie i camembert, oraz miękkich serów z niebieską pleśnią, chyba że są podgrzane do parowania, a sery twarde uznaje za bezpieczne.

Dlaczego to ważne dla ciebie: kilka linijek etykiety mówi, czy to prawdziwy ser, ile ma tłuszczu i soli oraz czy nadaje się dla dziecka, kobiety w ciąży lub osoby z nietolerancją laktozy.