🥃 Tsipouro z Macedonii

Tsipouro z Macedonii (Τσίπουρο Μακεδονίας, Tsipouro of Macedonia) to regionalne oznaczenie geograficzne UE dla tsipouro z greckiej Macedonii: Macedonii Zachodniej i Środkowej oraz jednostek regionalnych Drama i Kawala. Jest chronione od 12 czerwca 1989 roku. Występuje w dwóch typach: „z anyżem” — od 42% obj. — i bez niego — od 38% obj.

„Anyżem” nazywa się tu lokalny macedoński koper włoski: jego nasiona dodaje się podczas destylacji. Ten typ wytwarza się w całej Macedonii i przeważa. Tsipouro bez anyżu wytwarza się głównie w rejonie Athos. Według badania, na które powołuje się specyfikacja, w koprze macedońskim jest 82–89% anetolu, a w bułgarskim — 59–68%.

Wymagania są surowsze niż ogólne: substancji lotnych — od 300 g/hl 100% alkoholu zamiast 140, metanolu — do 700 zamiast 1000. Wydajność — nie więcej niż 7,5 l czystego alkoholu na 100 kg wytłoczyn. Destyluje się głównie w miedzianych alembikach periodycznych, zwykle do 1000 l, oddzielając „głowę”, „serce” i „ogon”. Po 6 miesiącach w dębowych beczkach do 1000 l można napisać „παλαιό”.

Specyfikacja wiąże początek destylacji wytłoczyn w Grecji z mnichami z Athos w XIV wieku; w archiwum tamtejszej wspólnoty jest ponad 20 dekretów o alembikach, najstarsze z 1590 roku. Po reformie podatkowej z 1917 roku winogrodnicy mogą bez podatku destylować wytłoczyny z własnych zbiorów przez dwa dni dwa razy w roku. Tsipouro podaje się w tsipuradiko, głównie z owocami morza.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwa pokazuje, czy w butelce jest koper włoski i jaka jest minimalna moc. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.