🥃 Tsikudia z Krety

Tsikudia z Krety (Τσικουδιά Κρήτης, Tsikoudia of Crete) to regionalne oznaczenie geograficzne UE dla destylatu z wytłoczyn winogronowych z Krety, chronione od 12 czerwca 1989 roku. Wszystkie etapy — od uprawy winogron po rozlew — odbywają się na wyspie. Od wielu odmian tsipouro odróżnia ją brak roślin aromatycznych: smak dają wyłącznie wytłoczyny i destylacja.

Wytłoczyny bierze się tylko zdrowe, z wydajnością nie większą niż 7,5 l czystego alkoholu na 100 kg. Wytłoczyny win białych fermentuje się w stalowych kadziach na wyselekcjonowanych drożdżach, czerwonych — przyjmuje się już sfermentowane; osadu można dodać do 25 kg na 100 kg. Destyluje się jak najszybciej po fermentacji, poniżej 86% obj., głównie w miedzianych alembikach periodycznych, oddzielając „głowę”, „serce” i „ogon”.

Moc — od 37,5% obj. Dosładzać można przed rozlewem, do 20 g/l; karmel — tylko przy dojrzewaniu. Po co najmniej 6 miesiącach w dębowych beczkach do 1000 l na etykiecie można napisać „παλαιό” — „stare”. Nazwa OG zastępuje ogólne określenie „grape marc spirit”. Kontrolę prowadzi Generalne Państwowe Laboratorium Chemiczne Grecji.

Specyfikacja wspomina znaleziska na Krecie — naczynia na kadzidła z okresu środkowominojskiego i zapieczętowane dzbany ze zwęglonymi wytłoczynami w Papadiokampos (Sitia). Od lat 20. XX wieku destylacja wytłoczyn z własnych zbiorów była wyłącznym prawem winogrodników. Jesienne święta przy alembiku — „kazania” z mezze — żyją do dziś; w dialekcie kreteńskim napój nazywa się też „raki”.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwa gwarantuje kreteńskie winogrona i rozlew na wyspie, a także brak anyżu. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.