🥃 Grappa di Barolo

Grappa di Barolo to oznaczenie geograficzne UE dla grappy wyłącznie z wytłoczyn winogron uprawianych i winifikowanych według zasad wina DOCG „Barolo”, czyli z nebbiolo. Destyluje się ją, dojrzewa i rozlewa w Piemoncie, a sprzedaje z mocą od 40% obj. Nazwa jest chroniona w UE od 12 czerwca 1989 roku.

Zasady są surowsze niż dla grappy w ogóle. Destylacja — poniżej 83% obj., a nie 86%, substancji lotnych — od 200 g/hl 100% alkoholu, metanolu — do 750 g/hl. Aromatyzować nie wolno, nawet roślinami czy owocami. Sfermentowane wytłoczyny muszą trafić do specjalnych zbiorników w ciągu 48 godzin od przybycia do gorzelni, a destylację kończy się w ciągu 90 dni od końca zbiorów. Wydajność — nie więcej niż 8 l 100% alkoholu na 100 kg surowca; cukru — do 18 g/l.

Dojrzewanie nie jest obowiązkowe. Jeśli grappa dojrzewa, to w niemalowanym drewnie o pojemności do 60 hl i co najmniej 18 miesięcy pod nadzorem skarbowym — dopiero wtedy można napisać „riserva” lub „stravecchia”. Wolno podać sposób destylacji, a alembiki z łaźnią wodną nazwać „Bagnomaria Piemontese”; oznaczenia DOCG i DOP są zakazane.

Specyfikacja wiąże smak z winogronem: strefę Barolo wyznaczono już w 1933 roku, zbocza leżą na wysokości 170–540 m, a wytłoczyny nebbiolo maceruje się w moszczu zwykle ponad 10 dni, czasem do Bożego Narodzenia. Gdy w 1966 roku wino otrzymało nazwę pochodzenia, nazwa „Grappa di Barolo” się upowszechniła. Dokument opisuje ją głównie jako digestif.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Słowo „Barolo” na grappie oznacza wyłącznie wytłoczyny nebbiolo ze strefy tego wina; inne piemonckie grappy nie mogą go używać. „Riserva” gwarantuje tu 18 miesięcy w drewnie. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.