🥃 Grappa z Piemontu

Grappa z Piemontu (Grappa piemontese / Grappa del Piemonte) to oznaczenie geograficzne UE dla grappy z wytłoczyn winogron odmian dopuszczonych w Piemoncie. Destyluje się ją i rozlewa w zakładach regionu, a sprzedaje z mocą od 40% obj. Na listę nazw geograficznych Wspólnoty trafiła w 1989 roku, z ochroną od 12 czerwca 1989 roku.

Specyfikacja dopuszcza tylko cztery tradycyjne rośliny — rutę, wrotycz, rumianek i piołun; wtedy nazwę uzupełnia się słowami „aromatizzata con…” lub „alla…”. Cukru — do 20 g/l, karmel — dopiero po 12 miesiącach dojrzewania. Odmianę można podać, jeśli stanowi co najmniej 85% masy surowca. Słowa „Barolo” używać nie wolno: należy do odrębnego OG „Grappa di Barolo”.

Według specyfikacji wytłoczyny muscata, malvasii, brachetto lub arneis dają łagodną i aromatyczną grappę, a barbery i nebbiolo — mocniejszą, nadającą się do długiego dojrzewania. Alembiki zmieniały się od otwartego ognia po kotły, piemoncką łaźnię wodną — dziś prawdopodobnie najpowszechniejszą — i kolumny ciągłe. Na etykiecie można podać sposób destylacji, a alembik z łaźnią wodną nazwać „Bagnomaria Piemontese”.

Trunek pojawia się w taryfach celnych piemonckich miast od połowy XV wieku. W 1583 roku Karol Emanuel I Sabaudzki wydał przywilej na szczególny sposób destylacji, a w 1739 roku w Turynie założono cech producentów i destylatorów. Dawniej napój nazywano „branda”. Wnioskodawcą OG jest Istituto Grappa Piemonte w Asti.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwa gwarantuje odmiany piemonckie oraz destylację i rozlew w regionie, a „vecchia” — co najmniej 12 miesięcy w drewnie, „riserva” — 18. Rodzaj beczki podaje się tylko wtedy, gdy grappa przebywała w niej połowę minimalnego okresu. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.