Miód wrzosowy

Miód wrzosowy to miód z nektaru wrzosu pospolitego (Calluna vulgaris), ważnego źródła pożytku późnego lata w północnej i zachodniej Europie. Jest ciemny, silnie aromatyczny, z gorzkim, długim posmakiem i niezwykle gęsty, niemal galaretowaty. Prawo UE dopuszcza dla miodu z Calluna wyższą wilgotność, do 23 g na 100 g.

Galaretowata konsystencja to tiksotropia wywołana białkami koloidalnymi, dlatego do wydobycia go z plastrów potrzeba specjalnych narzędzi igłowych. Więcej wody i szybszy wzrost HMF skracają jego trwałość. Dane Międzynarodowej Komisji Miodowej (219 próbek) opisują barwę od ciemnej do bardzo ciemnej z czerwonawym lub pomarańczowym odcieniem, średnią przewodność 0,73 mS/cm i 18,5 g wody/100 g; krystalizacja jest umiarkowana, często z dużymi zaokrąglonymi kryształami.

Chroniony przykład: Miód wrzosowy z Borów Dolnośląskich (Polska, ChOG), od bursztynowego do czerwonobrązowego, gęsty i galaretowaty, o silnym zapachu wrzosu, z co najmniej 50 % pyłku wrzosu i pożytkiem pod koniec sierpnia i we wrześniu. Filtrowanie, kremowanie, pasteryzacja i sztuczne ogrzewanie są zakazane. W Prowansji wrzos kwitnie we wrześniu i październiku, więc pojawia się też w Miel de Provence.

Dlaczego to ważne dla ciebie: galaretowata struktura jest naturalna, to nie zagęstnik. Miód wrzosowy przechowuje się krócej niż większość miodów, więc sprawdź datę i trzymaj go w chłodzie; krystalizacja miodu jest tu również normalna.