🥃 Sherry butt

Sherry butt to dębowa beczka o pojemności około 500 litrów, w której dawniej dojrzewano lub transportowano sherry, a teraz dojrzewa whisky. Taka beczka nadaje alkoholowi ciemniejszy kolor, nuty suszonych owoców, orzechów i korzennych ziół. Szkocka whisky od dawna dojrzewa w beczkach po sherry, dlatego ten styl nadal uchodzi za klasyczny.

Rozmiar. Butt zwykle ocenia się na 475–500 litrów; w bodegach Jerez butt ma 600–663 litry. Przepisy Scotch Whisky Regulations 2009 wymagają dojrzewania w dębowych beczkach o pojemności do 700 litrów, więc butt mieści się w granicach. Sam termin oznacza kształt i objętość, a nie napój w środku.

Historia. Według Consejo Regulador do lat 70. sherry wywożono do Wielkiej Brytanii w beczkach eksportowych, a puste beczki trafiały do producentów whisky. Dziś wykonuje się je specjalnie: beczkę napełnia się sherry na 12–36 miesięcy, a potem wysyła do szkockich destylarni. Strona o sherry wyjaśnia, czym różnią się jego rodzaje. Te beczki mają własne cechy: drewno daje taninę, a resztki wina – słodycz.

Dąb. Częściej stosuje się dąb europejski, czasem amerykański; pochodzenia drewna producenci nie zawsze ujawniają. Tej beczki nie należy mylić z „sherry cask finish”: tam whisky tylko pod koniec dojrzewała w beczce po sherry.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. „Sherry” na etykiecie mówi o beczce, a nie o słodyczy napoju ani o jakości. Światowa Organizacja Zdrowia przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.