🥃 Slavonska šljivovica

Slavonska šljivovica to chroniona nazwa UE dla śliwkowej rakiji ze wschodu Chorwacji: Slawonii, Baranji i zachodniego Srem. Robi się ją jedną destylacją sfermentowanych śliwek miejscowych, dawno zadomowionych odmian i dojrzewa w beczkach ze slawońskiego dębu. Kolor jest złocistożółty, „jak dukat”. Moc wynosi od 37,5 do 42,5 % obj.

Śliwki. Główna to bistrica, najbardziej znana odmiana do rakiji, ale obok idą miejscowe motičanka, trnovača, torgulja, bilica, pintara, valpovka i inne; udziału każdej odmiany nie ustalono. To właśnie odmiana, według opisu technicznego, daje rozpoznawalny aromat, a „białe” śliwki wraz z dziką fermentacją i prostą destylacją — szczególny charakter.

Jak się ją robi. Dojrzałe śliwki bez pestek fermentują na dzikich drożdżach od jednego do czterech tygodni, tradycyjnie w drewnianych kadziach na 0,5–2 tony. Zacier destyluje się raz w miedzianym kotle do 150 litrów na otwartym ogniu — około trzech godzin. Pierwszą frakcję, „bašicę”, odrzuca się, „serce” zbiera, a ogony, „patoku”, destyluje osobno.

Dąb i tradycja. Destylat dojrzewa 8–18 miesięcy w beczkach z dębu szypułkowego ze Slawonii. Dawniej w każdym gospodarstwie był sad śliwkowy, a w XIX wieku rakiję pędzono w kotłach z elementami z wypalanej gliny, później miedzianymi. Plakat slawońskiej šljivovicy z lat 1929–1940 przechowuje zagrzebskie Muzeum Sztuki i Rzemiosła.

Czemu to ważne dla ciebie. Nazwa gwarantuje śliwki ze Slawonii, jedną destylację i dojrzewanie w dębie, ale to mocny destylat do 42,5 % obj., a metanolu dopuszcza się w nim do 1 200 g na hektolitr czystego alkoholu. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.