🥃 Śliwowica

Śliwowica, czyli šljivovica, to mocny destylat owocowy otrzymywany przez fermentację i destylację śliwek. W UE „slivovitz” jest jedną z prawnych nazw destylatu śliwkowego, obok „plum” i „quetsch”. Należy do kategorii 9 rozporządzenia 2019/787: moc co najmniej 37,5 % vol., bez dodanego alkoholu, aromatów i barwników.

Przepisy dla śliwki są konkretne. Każda destylacja przebiega poniżej 86 % vol., aby aromat pochodził z owoców; lotnych substancji aromatycznych musi być co najmniej 200 g na hektolitr czystego alkoholu. Dla śliwki dozwolone jest do 1200 g/hl metanolu, do 7 g/hl kwasu pruskiego z pestek i do 18 g/l cukru. W języku bułgarskim, czeskim, chorwackim, polskim, słowackim i słoweńskim nazwę można utworzyć od nazwy owocu z przyrostkiem — stąd šljivovica, slivovice i śliwowica.

W Serbii ustawa o napojach spirytusowych z 2015 roku wymaga, aby nazwa rakiji owocowej zawierała słowo „rakija” i nazwę owocu, a dla śliwki dopuszcza także „šljivovica”. W 2022 roku UNESCO wpisała na Listę reprezentatywną serbską tradycję šljivovicy: śliwki z własnych sadów fermentują trzy–cztery tygodnie, destyluje się je w ręcznie robionych miedzianych kotłach, a mocniejszy destylat z drugiej destylacji leżakuje co najmniej rok, zwykle w dębowej beczce.

W rejestrze UE chronione są Hrvatska stara šljivovica i Slavonska šljivovica (Chorwacja, 2012), Troyanska i Loveshka slivova rakya (Bułgaria, 2005), a polska Śliwowica łącka czeka na rejestrację. Destylaty śliwkowe produkują też Węgry (trzy szilvapálinka) i Niemcy (Zwetschgenwasser).

Dlaczego to ważne dla ciebie. „Slivovitz” gwarantuje śliwkę, a nie kraj: pochodzenie potwierdza tylko oznaczenie geograficzne. Złoty kolor daje drewno: karmel jest dozwolony dopiero po roku leżakowania w nim. Limity metanolu i kwasu pruskiego obowiązują całą śliwowicę sprzedawaną w UE. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.