🥃 Śliwowica łącka

Śliwowica łącka to polski destylat śliwkowy z gminy Łączko w Małopolsce, między Beskidem Sądeckim a Beskidem Wyspowym. Robi się ją ze śliw domowych odmian węgierka i półwęgierka, bez cukru, aromatów i barwników. Moc – od 37,5 do 86 % obj. Od 2005 roku trunek figuruje na polskiej Liście Produktów Tradycyjnych.

Status. 26 marca 2026 roku do UE wpłynął wniosek o rejestrację „Śliwowicy łąckiej” jako chronionej nazwy w kategorii destylatu owocowego. Złożył go jedyny producent w granicach gminy, który według zasad UE może działać jako grupa producentów. Dopóki rejestracja nie zostanie zakończona, nazwa nie ma jeszcze ochrony UE.

Jak się ją robi. Śliwki zbiera się, gdy skórka lekko się marszczy, i nie myje, aby zachować naturalne drożdże. Pestki usuwa się, masa fermentuje 2–6 miesięcy w kontrolowanej temperaturze, a następnie jest destylowana co najmniej cztery razy w miedzianych alembikach lub kolumnach. Destylat odpoczywa co najmniej trzy miesiące w szkle lub stali nierdzewnej; wersja dębowa – od dwóch lat.

Historia. Według wniosku sady śliwkowe są tu znane od XII wieku, a pierwsza oficjalna gorzelnia w Łączku działała w latach 1882–1912 u Samuela Grosbarda. Przed II wojną światową produkcja sięgała około 20 tysięcy litrów 70-procentowego trunku rocznie. Po wojnie prywatne gorzelnictwo zakazano, a receptury przechowywały rodziny.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Słowo „łącka” na butelce nie gwarantuje jeszcze pochodzenia tak jak chroniona nazwa UE, a próbki domowe nie przechodzą kontroli metanolu. Prawdziwa śliwowica łącka, według wniosku, nie zawiera cukru ani aromatów. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.