🥃 Żyto i kukurydza w whisky

Żyto i kukurydza decydują o najbardziej znanych typach amerykańskiej whiskey. Według standardu USA 27 CFR § 5.143 nazwę typu daje zboże, którego w zacierze jest co najmniej 51 %: bourbon — kukurydza, rye — żyto. Whiskey kukurydziana (corn whiskey) musi zawierać nie mniej niż 80 % kukurydzy, a żytnio-słodowa — co najmniej 51 % słodowanego żyta.

Rodzaj zboża łączy się z wymogami dotyczącymi beczki. Bourbon i rye dojrzewają w nowych, opalanych beczkach dębowych, przy czym alkohol nalewa się o mocy do 62,5 % obj.; „straight” — co najmniej dwa lata. Whiskey kukurydziana natomiast nie musi dojrzewać, a jeśli dojrzewa — to w używanych lub nowych nieopalanych beczkach. Barwniki i aromaty w bourbonie są zakazane; wszystkie te whiskey destyluje się do mocy nie wyższej niż 80 % obj.

W Kanadzie whisky może nazywać się „Canadian Rye Whisky” lub „Rye Whisky”, chociaż standard nie ustala minimalnego udziału żyta. W Szkocji kukurydzę i pszenicę, według specyfikacji technicznej, najczęściej stosuje się w whisky zbożowej razem z obowiązkowym słodowanym jęczmieniem.

Według przepisów UE żyto lub kukurydza dają whisky tylko razem ze słodem: scukrzanie musi odbywać się diastazą słodu, a destylacja — poniżej 94,8 % obj. Żyto i kukurydza są też wśród dozwolonych zbóż moutwijnu — destylatu zbożowego dla jenevera.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Słowa „bourbon”, „rye” lub „corn” na etykiecie amerykańskiej whiskey to obietnica minimalnego udziału zboża: 51 % lub 80 %. „Straight” dodaje co najmniej dwa lata w beczce. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.