🥛 Mleko klacze

Mleko klacze — mleko udomowionej klaczy, które pije się na stepach i fermentuje na kumys. Mleko klaczy bardzo różni się od mleka przeżuwaczy. Jest ubogie w tłuszcz (około 1–2%) i białko (około 2%), ale bogate w laktozę — około 6,5% — dlatego smakuje słodkawo; pod względem ogólnej proporcji białka i cukru uważa się je za jedno z najbliższych mleku ludzkiemu. Kazeiny stanowią tylko 40–45% białka, jak w mleku matki, a tłuszcz jest bogatszy w wielonienasycone kwasy tłuszczowe niż krowi.

Według FAO około 30 milionów ludzi pije mleko klaczy — w Azji Środkowej, Mongolii oraz we wschodniej i środkowej Europie. Historycznie jest to mleko koczowników stepowych: przetwarza się je na kumys, w Mongolii nazywany ajragiem i uważany za napój narodowy. Kumys to produkt fermentowany drożdżowo-mlekowo i zawiera odrobinę alkoholu.

Z mleka klaczy nie robi się sera: nie tworzy skrzepu pod wpływem podpuszczki. Klacze doi się często i w małych ilościach, bo wymię jest małe, a źrebię trzyma się blisko. FAO zauważa, że profil białkowy mleka klaczy czyni je potencjalnie odpowiednim dla niektórych osób z alergią na mleko krowie, ale przed taką zmianą należy skonsultować się z lekarzem.