Miód z sulli

Miód z sulli to miód odmianowy z nektaru sulli, czyli ostrzeni wieńcowej (Hedysarum coronarium), śródziemnomorskiej rośliny pastewnej z rodziny bobowatych. Według europejskiego wykazu miodów odmianowych wytwarza się go głównie we Włoszech i Hiszpanii, rzadziej we Francji.

To miód bardzo jasny: dane europejskie podają średnią barwę 18 mm w skali Pfunda i przewodność elektryczną 0,20 mS/cm. Sacharozy bywa w nim naturalnie więcej niż w większości miodów, do 8,3 g/100 g w badanych próbkach, dlatego unijna dyrektywa o miodzie dopuszcza dla miodu z Hedysarum do 10 g/100 g zamiast zwykłych 5 g.

Sycylijska próbka ze wzgórz Madonie, z wysokości ok. 700 m, miała najwyraźniejszy kwiatowy zapach spośród czterech miejscowych miodów i najniższe pH (2,96), a była już w zaawansowanej krystalizacji; wilgotność próbek wynosiła ok. 14–15 %.

Sullę uprawia się polowo, dlatego specyfikacja Miel de Corse wyklucza miód z niej, podobnie jak z rzepaku, słonecznika, gryki i esparcety.

Dlaczego to ważne dla ciebie: miód z sulli to jeden z najjaśniejszych miodów w sprzedaży i szybko gęstnieje; jasny, skrystalizowany słoik jest dla niego normalny, a nieco więcej sacharozy nie świadczy o fałszerstwie.