🧀 Burrata di Andria

Burrata di Andria to włoski ser z chronionym oznaczeniem geograficznym (ChOG), z mleka krowiego, do którego rozciągniętej masy dodaje się śmietankę (zarejestrowany 27 października 2015 roku, wniosek PGI-IT-01393). Zewnętrzna warstwa jest w całości z pasta filata i otacza nadzienie ze śmietanki zmieszanej z ręcznie postrzępioną pasta filata, zwane stracciatella.

Produkcja. Mleko może być surowe lub pasteryzowane. Śmietanka pochodzi z mleka odwirowanego lub świeżej serwatki i jest pasteryzowana; dopuszczalna jest świeża pasteryzowana śmietanka, śmietanka UHT lub ich mieszanka. Wszystkie operacje, od surowca po gotowy ser, muszą odbywać się na obszarze produkcji, a ser pakuje się tam w zakładzie, bo jest produktem świeżym, który szybko się psuje.

Wygląd i smak. Ser jest mlecznobiały, okrągły, w kształcie woreczka zamkniętego ręcznie u góry w zmarszczony czub. Powłoka ma co najmniej około 2 mm grubości; nadzienie to postrzępiona, gąbczasta masa nasączona śmietanką, która wypływa po przekrojeniu. Aromat przypomina świeże lub gotowane mleko, masło i śmietankę. Wilgotność wynosi 50–70 %, masa 100 g–1 kg. Sprzedaje się go w woreczkach, zielonym papierze, tackach, słoikach lub w zalewie; przechowuje się w temperaturze 4 °C ± 2.

Obszar. Cały region Apulia.

Historia. Według specyfikacji i przekazu ustnego burratę wymyślił Lorenzo Bianchino w posiadłości w pierwszych dziesięcioleciach XX wieku, by wykorzystać śmietankę i resztki pasta filata; wczesna wzmianka jest w przewodniku Touring Clubu z 1931 roku.

Oznakowanie. Na etykiecie widnieje wyraźnie Burrata di Andria, a dalej Protected Geographical Indication lub PGI oraz logo ChOG.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Nazwa ChOG oznacza, że ser wyprodukowano i zapakowano w Apulii zgodnie z tą specyfikacją.