🥃 Miód pitny

Miód pitny to napój powstały przez fermentację miodu z wodą, często z przyprawami, chmielem lub sokiem owocowym. Jest produktem fermentacji, a nie destylatem, dlatego nie należy do napojów spirytusowych UE. W Polsce cztery rodzaje miodu pitnego od 2008 roku mają status gwarantowanej tradycyjnej specjalności UE.

Cztery rodzaje. Nazwa wskazuje proporcję miodu do płynu: czwórniak to jedna część miodu na trzy części wody, trójniak na dwie, dwójniak na jedną, a półtorak na pół części. Wpisało je do rejestru rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2008 z 28 lipca 2008 roku. Im mniej wody, tym gęstszy i słodszy napój.

Trójniak według specyfikacji. Dla „trójniaka staropolskiego tradycyjnego” wymagania są takie: 12–15% obj., 65–120 g/l cukrów po inwersji, dojrzewanie co najmniej rok. Wyróżnia się dwa typy: „syconego”, gdy brzeczkę miodową gotuje się, i „niesyconego”, bez gotowania; typ podaje się obok nazwy. Dozwolone są przyprawy, chmiel i soki owocowe, a proporcję dla trójniaka polskie przepisy ustaliły już w 1948 roku.

Stara tradycja. Polska specyfikacja powołuje się na wzmianki o miodach pitnych od X wieku. Encyklopedia Współczesnej Ukrainy zalicza piwo i miód pitny do najstarszych napojów alkoholowych na ziemiach ukraińskich. W Słowenii podobny sfermentowany miód nazywa się medica i ma około 10–15% alkoholu.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Miód pitny jest mocą bliższy winu niż wódce, ale to wciąż alkohol. Nie myl go z miodowymi napojami spirytusowymi: honey spirit ma od 35% obj., a likier miodowy od 15%. Na etykiecie polskiego miodu szukaj rodzaju i typu. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przypomina: nie istnieje bezpieczna dawka alkoholu.