🧀 Mizithra

Mizithra to grecki ser serwatkowy z serwatki owczej lub koziej, jadany na świeżo albo suszony i solony. Wytwarza się go w całej Grecji, zwłaszcza na Krecie i w regionach górskich.

Serwatkę pozostałą po produkcji serów owczych i kozich podgrzewa się prawie do wrzenia, często z dodatkiem odrobiny mleka. Białka ścinają się i wypływają; zbiera się je i odsącza w lnianych woreczkach. Dlatego mizithra należy do serów serwatkowych, jak ricotta.

Są trzy główne formy. Świeża mizithra jest miękka, wilgotna i słodkawa, prawie bez soli. Kwaśna (xynomizithra) ma przyjemną kwasowość; kreteńska wersja Xynomyzithra Kritis od 1996 roku ma w UE status ChNP. Suszoną soli się i dojrzewa do twardości, a potem ściera.

Świeżą mizithrę je się z miodem i owocami, dodaje do kreteńskich pierogów z serem i sałatek. Suszoną ściera się na spaghetti z przyrumienionym masłem — to proste greckie danie z makaronem. Świeża wytrzymuje kilka dni, suszona miesiące.

Mizithra jest bliską krewną cypryjskiego anari oraz greckich serów anthotyros i manouri. Anthotyros, a zwłaszcza manouri, robi się z serwatki z większym dodatkiem mleka lub śmietany, dlatego są tłustsze i bardziej kremowe. Świeża mizithra jest natomiast chuda i lekka, a jej białka to głównie białka serwatkowe. Świeżą przechowuj pod przykryciem w lodówce, a suszoną szczelnie owiniętą w chłodnym, suchym miejscu.

Dlaczego to ważne dla ciebie: kupując mizithrę, sprawdź jej formę — świeża zastąpi ricottę, a suszona posłuży do tarcia, podobnie jak pecorino.